Day 31: Tasman Glacier views, Mount Cook Walks and two little hikers giving it their all before our final drive to Christchurch

Maandag 1 december 2025

Om 7u45 worden we wakker en starten we onze dag met een koffie. Het is wederom moeilijk opstaan voor iedereen, maar we willen vandaag nog alles uit onze redelijk heldere dag halen. We kleden ons aan, maken een ontbijt en lunchpakket klaar en laden de koffer in. De jongens spelen nog even in de tuin, maar alles verloopt nogal moeizaam. Hierdoor vertrekken we een beetje later dan voorzien en rijden we pas om 9u40 weg uit Twizel in de richting van het Nationaal Park Aoraki/Mount Cook. Tussendoor werk ik dag 25 af en post het tijdens de rit online. 

Om 10u30 arriveren we op de parking van de Tasman Glacier Car Park. We hebben nog 1 plekje dichtbij de start van de wandeling de Blue Lakes Loop Track. De Blue Lakes Loop Track wordt beschouwd als een van de beste korte wandelingen in Mount Cook. Vanaf de parkeerplaats passeren we de Blue Lakes Shelter en volgen we het pad langs de Blue Lakes naar het uitkijkpunt. Er zijn redelijk wat trappen, maar de voet is weer 100% genezen. We klimmen omhoog en wandelen eerst naar het meer. 

Aangekomen bij het meer en de stenen die daar liggen, starten de jongens met hun favoriete bezigheid (samen in koor), "stenen gooien in het water". Goed zo! 

Maar waarom noemt de wandeling "Blue Lakes", als het meer een groene kleur heeft? Terug bovenaan bij het wandelbord met de splitsing, staat een bordje dat de verkleuring van het meer verklaard. Vroeger in 1850 waren de meren blauw, omdat het water bestond uit gletsjerwater. Door de verkleining van de Tasman gletsjer, kan er geen gletsjerwater meer in de meren doorstromen. Het warme regenwater dat valt in de meren, zorgt nu voor de bovenhand en bevat groene algen, waardoor de Blue Lakes; groen geworden zijn. Allemaal toch heel jammer, maar we hebben dit ook gezien in Alaska en West - Canada. De gletsjers die doorheen de jaren, steeds kleiner en kleiner worden, met hoogtepunten in de laatste 25 jaren. 

We wandelen verder naar boven met heel flinke jongens, waarop ons een prachtig uitzicht over de Tasman Glacier en het Tasman Lake opwacht. 

Het is inderdaad jammer dat de gletsjer al zo veel kleiner is geworden. Het is heel goed kijken naar het ijs dat bedolven is onder de puinsteen. De jongens amuseren zich hier goed, waardoor we hier in alle stilte kunnen genieten. 

We wandelen om 11u30 terug naar beneden. Op het wandelpad beginnen meer en meer mensen te wandelen naar boven. Echter zijn ze heel enthousiast naar onze jongens toe. Ze krijgen zelfs high - fives, een Hi, een oohhh cute of kawaii. En dat het super goede wandelaars zijn! De jongens hebben geen meltdowns en we beleven een superwandeling. 

Bij het bordje met de wandelingen, plaatsen we ons aan enkele platte rotsen. De jongens hebben nood aan een snack. Na een korte rustpauze wandelen we nog naar de Tasman River. Het is geen lange wandeling, 1,3 km enkel en relatief vlak. 

Een klein stukje moeten we steil naar beneden wandelen, maar de jongens wandelen dit heel snel naar beneden. We plaatsen ons tussen de rotsen en de stenen. Er ligt nog een deel ijs in het water. We blijven hier even nagenieten met de jongens. 

De jongens proberen stenen in het water te gooien, terwijl wij foto's nemen. Er worden ook vier boten gedropt op het water. Ze gaan heel dicht bij het ijs. De jongens vragen, "wat doet die boot nu mama?". Die mensen hebben betaald voor een boottour op de Tasman River en het ijs van dichtbij te bekijken (zeg ik dan). 

Om 12u45 wandelen we terug naar de parking. Jasper is niet tevreden dat we weg gaan en krijgt een meltdown. Moe en honger zorgt er voor dat hij 10 minuten lang blijft wenen en roepen; "ik wil stenen gooien in het water". Jonas daarentegen liep flink mee het wandelpad af. We spelen een spelletje rollercoaster (aangezien het wandelpad op en neer gaat) en bij elk plasje mag er een steen in het water gegooid worden. Hierdoor duurt het wel even, vooraleer we eindelijk terug bij de parking geraken. Maar zo hebben we Jasper ook weer kalm gekregen. 

Aangekomen bij de auto, eten de jongens hun boterhammen en fruit op. Wij eten tijdens het rijden een broodje op. We verlaten de parking en rijden nog een laatste keer op de mooiste scenische route van onze reis in Nieuw - Zeeland. Bij Lake Pukaki stoppen we nog even voor een toiletbezoek. De jongens zijn ondertussen in slaap gevallen. 

We passeren langs Lake Tekapo en stoppen nog even bij het Mackenzie Sheepdog standbeeld. Dit bronzen beeld, gelegen op ongeveer 100 meter van de Church of the Good Shepherd, werd in 1968 opgericht als eerbetoon aan de grondlegger van Tekapo. In 1855 ontdekte James Mackenzie, een Schotse herder, het gebied met de hulp van zijn hond "Friday". Dit beeld is hier dus een eerbetoon aan Friday en zijn goede werk.

En van hieruit rijden we zo goed als weg van de hoge bergen. De laatste rit van onze roadtrip gaat in. Eigenlijk de laatste van heel onze reis, aangezien we in Amerika op een vaste plaats blijven. Het is zo snel en te snel gegaan. Achteraf gezien, te kort en hadden we nog tot januari willen reizen doorheen Nieuw - Zeeland. In de overige landen zouden we dan minstens een week langer gebleven zijn. We voelen dat de roadtrip in Nieuw - Zeeland heel vermoeiend was voor de kids, maar ook voor ons. We stoppen nog even bij Burkes Pass. Het is een klein dorp waarin de tijd is blijven stilstaan in de jaren 1950... De jongens zijn wakker en we nemen hen mee op ontdekking. Alles staat hier trouwens te koop, maar veelal lijkt echte rommel of enkel voor de fans. 

De jongens zitten hier graag wel in enkele voertuigen. 

We hebben de beentjes gestrekt en we rijden nog een 20 minuten verder tot in Fairlie. Hier stoppen we aan de speeltuin en gaat Tom naar de Fairlie Bakehouse. Hier kan men de beste pastei van Nieuw - Zeeland kopen. Ook koopt Tom nog een cappuccino en een koffie voor ons. De jongens amuseren zich goed op de leuke speeltuin. 

We blijven hier een half uurtje, maar het is heel koud geworden. Na nog een plaspauze vertrekken we rond 16u30 met onze laatste stop terug in Christchurch. We verblijven in hetzelfde huisje, zoals twee weken geleden met de trampoline. Alles voelt heel vertrouwd aan en deze keer staat er zelfs een kleine kerstboom in de living. 

Na het uitladen van al onze reisspullen, begin ik reeds met het sorteren van de koffers. Tom en de jongens spelen nog even op de trampoline. Inmiddels start ik al met een wasje kleding en gaan er ook kapotte kledingstukken weg. Jonas zijn zwarte short, grijze broek gaan weg, maar ook zijn sandalen. Ze zijn te klein geworden. We laten nog enkele babyspullen en speelgoed hier achter. Hier kunnen ze het ook gebruiken, aangezien het huisje aangepast is om met kleine kindjes op vakantie te gaan. Het sorteren van de koffers vraagt veel tijd en zorgt toch ook wel voor wat stress. Tom haalt ondertussen eten en doet nog enkele inkopen. De jongens eten soep en cordon blue met frietjes. Wij eten een lekkere maar te grote hamburger met frietjes en lamsvlees met puree (dat Tom wel terug in de frigo plaatst voor morgen). 

Na het opeten van onze avondmaaltijd gaan de jongens in bad. De gewassen kleding is klaar en hang ik aan het wasrek. Een volgende was ondergoed en kousen kan starten. Na het bad van de jongens, ben ik zo goed als klaar met het sorteren en opruimen van de koffers. Is toch al een werkje minder voor morgen dan. Ook het gewicht van de koffers zit goed. Er is nog ruimte voor in Amerika. We douchen ons ook en daarna eten we nog een ijsje met een tekenfilm en de verlichte kerstboom aan. 

Tussendoor typ ik het verslag van dag 26. Tom gaat met de jongens naar bed tot ze slapen, zodat ik het verslag van dag 26 kan schrijven. Nadat ze slapen, bekijkt Tom een klein stukje van een film en valt in slaap. Nadat het verslag van dag 26 klaar is, post ik het online. Morgen bezoeken we nog een Wildlife Reserve waar de kiwi woont en ga ik nog even souvenirshopping doen. Tot morgen. 

Weer: 16 °C, zonnig en wolken

Stappen: 11.028