Day 6: A Hobbit Morning and a Glowing Night: Two Worlds in One Day

Donderdag 6 november 2025

Na een korte nacht, staan we om 6u30 op. We kleden ons snel aan, zodat het toiletgerief snel in de oranje koffer kan gaan. We kleden de jongens aan, weliswaar al liggend in bed. Tom legt de grote koffer en onze lunchtassen in de autokoffer. Vervolgens gaan de jongens in de auto (half slapend) en rijden we om 7u00 naar onze hoofdbestemming van de dag. Vandaag bezoeken we Hobbiton. Om 7u49 arriveren we op de grote parking en gaat Tom meteen gaan inchecken. De bus vertrekt om 8u20, dus we hebben nog even de tijd. De jongens eten enkele rijstwafels op en drinken water. We hebben de eerste tour van de dag gereserveerd, eveneens al maanden op voorhand geboekt. Om 8u20 starten we met onze second breakfast tour. 

De gids voor vandaag noemt "Dom" en zal ons meenemen naar Hobbiton. We rijden eerst nog enkele minuten met de bus langs de groene weiden vol schapen tot naar het verscholen woongebied van de Hobbits. 

Om 8u30 wandelen we met een groepje van 20 à 25 personen, als eerste gasten van de dag, Hobbiton binnen. 

Na de stenen muur opent er zich een groene nieuwe omgeving. We zijn gearriveerd in Middle Earth. Deze levensechte filmset werd gemaakt voor Lord of The Rings trilogie, maar werd na de films weer afgebroken. Het is pas na de Hobbit trilogie in 2014, dat de eigenaars van de boerderij met Peter Jackson besproken hebben om deze filmset te behouden. Een gouden deal was snel gemaakt en zo ging de organisatie van start en werd Hobbiton niet enkel een filmset, maar ook een "levensecht" dorp. 

Onze gids; Dom; geeft een woordje uitleg over Hobbiton. Helaas kunnen wij niet veel volgen in zijn uitleg. De jongens worden ongeduldig en we moeten meer met hen bezig zijn, dan dat we kunnen luisteren naar de interessante info over Hobbiton. De info die we wel kunnen meegeven is dat de Hobbit Holes inzake rijkdom werden opgedeeld. Hoe lager, hoe armer en hoe hoger een Hobbit Hole ligt, hoe meer rijkdom de Hobbit bezit. 

De kindjes vinden het wel leuk om bij een huisje te staan en aan te kloppen. Maar niemand is thuis. We wandelen naar het volgende gedeelte van de tour. Al de materialen die ze gebruikten is echt. De ramen zijn van glas, de deur is van hout, er zijn kleurrijke bloemen, er worden groenten gekweekt en let op al die leuke details. Jasper en Jonas vinden het hier ook leuk, maar de focus bij een uitleg is ver te zoeken.

The Shire met zijn hobbit holes en onze twee hobbits, die hangry worden. 

Het spelen met een waterfonteintje vinden ze dan wel weer leuk. 

We komen terecht bij de bakker van Hobbiton.

Sorry jongens, het eten is niet echt. Maar alles is zo leuk in detail gebracht tussen het groene landschap. De gids is bovendien zeer geduldig en er worden voldoende fotomomenten voorzien. 

De gids voorziet een fotomoment per gezin bij de rode deur die opengaat. Er is een kleine ruimte achter de deur, maar daarin staan geen meubels. De overige Hobbit holes hebben enkel een voorkant, er is geen binnenkant. Say Cheese!

Het uitzicht op The Green Dragon!

We wandelen verder naar omhoog en genieten van de prachtige uitzichten en het mooie weer. 

Bovendien is het heel warm geworden met de zon. Tijdens de uitleg worden de jongens en wijzelf ingesmeerd met de zonnecrème. Op het hoogste punt van de heuvel ligt het Hobbit Hole van Bilbo Bagging aan Bag End. Let op het bordje "No Admittance Except On Party Business". We herinneren de filmscène wanneer Gandalf de poort binnenkomt en Bilbo begroet aan zijn voordeur. 

"Knock Knock"

Bilbo: "No thank you! We don't want any more visitors, well-wishers or distant relations!"

Gandalf: "And what about old friends?"

Uiteraard werd hier door onze gids ook de nodige tijd voorzien voor een mooie familiefoto. 

De tour gaat verder naar beneden langs de andere kant van de heuvel. We blijven achteraan wandelen, aangezien we weten dat onze kindjes luidruchtig zijn tijdens de uitleg van de gids. Hierdoor spelen we een spelletje dat de jongens aan elke deur even mogen aankloppen. Maar er is niemand thuis, de hobbits slapen of ze zijn op avontuur. We kloppen aan bij de imker. 

We kloppen aan bij de groentenboer. 

We proberen het nog even bij de kaasboer. 

Niemand was thuis, maar hierdoor zijn we onze groep kwijtgeraakt. Oei, misschien terug naar de bus. Maar we mogen niet verder zonder gids en moeten wachten. Een andere gids geeft dit door en toont ons de weg. Ze zijn uiteraard nog niet weg met de bus, maar ze zijn gewandeld naar het middenveld (waar er momenteel werken bezig zijn). Dit gebied werd gebruikt voor tijdens het groot Hobbit feest van Bilbo Baggings met het vuurwerk en uitzicht op de grote feestboom. 

Hierna bezoeken we de drie nieuwe Hobbit holes, die aanééngesloten zijn en waarin we naar binnen mogen wandelen in drie groepen van onze groep. Een bezoek van de binnenkant van een Hobbit hole is nog zeer recent toegevoegd aan de tour in Hobbiton. Ik dacht pas sinds 2024. De gids geeft ons mee dat de jongens ook op de bedden mogen liggen, maar dan wel hun schoenen moeten uitdoen. We gaan naar binnen in de laatste groep, dat ook de kleinste groep is. Alles is zo gedetailleerd aanwezig. De jongens vinden het heel leuk, maar zelf wandel ik eerder gestresseerd. Schrik dat ze iets kapot zouden maken of de andere mensen in onze tour vinden dat we hun ervaring verpesten. 

We wandelen van de ene ruimte naar de andere met onze twee hobbits. 

De gids geeft ons aan dat de jongens zich kunnen meten. De lengte van een Hobbit is toch wel anders. Jasper is daardoor reeds 10 jaar en Jonas al 5 jaar oud. 

Dom schrok van Jonas zijn LUID cheese - moment voor de camera. Oh If you think that's loud... 

En dan is het eindelijk tijd om te eten! Of toch nog niet... 

Neen er is nog geen eten op tafel. We kijken nog de laatste minuten in het huis van de Hobbits en dan wandelen we naar de brug met de oude molen en naar The Green Dragon Inn. 

Ondertussen zijn de jongens heel slecht gezind. Bij de fotomomenten maken ze ruzie en Jonas krijst alles bij elkaar. Ze hebben honger, maar eerst krijgen we in The Green Dragon nog een drankje. Een biertje, cider of water. Tom mag mijn biertje hebben, aangezien ik geen bier drink. De jongens drinken water, maar blijven opstandig bezig. Aan de bar vraagt een meisje of we van België afkomstig zijn. Ja, dat klopt! Ze begroet ons en vertelt ons dat haar moeder ook een Belgische is. We geraken aan de praat met het vriendelijke meisje en ze geeft ons ook mee dat ze hier niet veel Belgen zien. Dus bij deze een warme oproep, ga naar Hobbiton. 

We wandelen weer naar buiten en Jonas wilt zijn schoenen niet meer aandoen. Hij wandelt recht in de modder. Uiteraard begint hij te wenen en ben ik nu ook boos. Jonas krijgt de zoveelste meltdown en ik ben het gedrag ook beu. Het is 10u20 en tijd om te gaan ontbijten. Tom drinkt nog zijn laatste biertje uit voor we naar het huisje met de watermolen gaan ontbijten. 

Jasper wandelt met Tom mee en Jonas doet weeral super moeilijk. Wat een koppige peuter! Als hij neen zegt, blijft hij ook staan. Een oudere dame geeft hem een hand en met haar wandelt hij mee tot bij mij. Met mij wilt hij niet mee wandelen, dus blijven we staan. Iedereen is al binnen om te gaan ontbijten. Uiteindelijk neem ik hem vast in mijn armen en wandelen we naar binnen. Iedereen heeft al een plaats en ik moet naar de overkant geraken. Jonas heeft een kinderstoel om in te zitten. We nemen plaats aan de overvolle tafel vol lekkernijen. Er zijn roereitjes, spekjes, worstjes, aardappelen, koffiekoeken, brood, champignons, beleg, kaas, muffins, scones, koffie, water, fruitsap en veel fruit. 

Maar door al het gekrijs met Jonas zit ik even met een krop in de keel. Het is mij precies allemaal even te veel geworden. Ik voel mij beschaamd inzake het gedrag van onze kindjes naar de andere mensen toe. Ook ben ik kwaad op mezelf, dat we het misschien niet goed aanpakken of te veel verwachten van onze kinderen. Ook kwaad dat ik er niet ten volle van kan genieten, omdat mijn hoofd steeds bij de kindjes zit. De jongens eten goed, maar zelf kan ik niet eten. Een moment van kortsluiting in mijn hoofd, zo voelde het aan. Hier en daar begin ik iets kleins mee te eten, tot een jongeman een speech begint te geven. Het is een Italiaan, die hier op vakantie is met zijn vriendin. Hij vertelt dat ze grote fan zijn van Lord of The Rings en genoten heeft van de tour en met onze groep. Ook dat hij dit kan beleven met zijn vriendin en dan, richt hij zich volledig naar zijn vriendin en haalt een ring uit. Luciana, will you marry me? Ze zei uiteraard ja en dan kwam er het besef, we zijn 6 november. Een belangrijke dag in het universum, onze dag dat Tom en ik een koppel werden en alsook de datum dat Tom mij 14 jaar geleden ten huwelijk in Amerika vroeg. Een glimlach kwam op mijn gezicht en terwijl iedereen applaudisseerde, keek ik naar Jonas en applaudisseerde we mee. De kortsluiting was weg, de kindjes aten (en ze aten goed GRATIS mee) en we hebben genoten van het lekkere ontbijt. 

Aan onze kant waren alle eitjes, al het fruit, bijna alle koffiekoeken en worstjes op. De jongens hebben heel veel fruit opgegeten. Bij de andere groepen staat nog veel fruit op tafel. We nemen enkele druifjes en chocolademuffin mee. Het personeel zou het zelfs niet erg vinden als we een doosje meehadden om eten mee te nemen. We vragen of het voedsel nog opgegeten gaat worden. Blijkbaar gaat dit niet verloren en delen ze het uit aan personeel. Om 11u25 keren we terug naar onze bus en spelen ze nog een fragment uit The Hobbit af. 

"The road goes ever on and on, down from the door where it began. Now far ahead the road has gone, and I must follow, if I can." "It's a dangerous business, Frodo, going out your door. You step onto the road, and if you don't keep your feet, there's no telling where you might be swept off to..." 

En zo eindigen we ons avontuur met onze gids Dom, die ons regelrecht naar de souvenirshop brengt. Uiteraard heel benieuwd naar de souvenirs, maar met de kids geen aangenaam bezoek. We hebben al slechter gehad, maar we gaan apart de souvenirs bekijken. Ik koop een magnetische flessenopener voor Tom en een Hobbit hole als souvenir van Hobbiton. 

We bezoeken nog de toiletten en daarna verlaten we Hobbiton met alweer overprikkelende kindjes. De tranen komen nu uit mijn ogen, want de tranen van de kortsluiting zaten er nog. Gelukkig vallen de jongens na 10 minuten rijden in slaap. We bespreken een nieuwe aanpak en praten over onze ervaring en het feit dat we hier hebben mogen rondwandelen op de prachtige filmset van de Hobbits. Na een 35 minuten rijden, stoppen we nog voor een foto bij een hangbrug. Ik blijf in de auto bij de slapende jongens, terwijl Tom een foto gaat nemen. 

Vervolgens rijden we nog een 45 minuten naar Rotorua. Hier aangekomen, stoppen we bij een kleine supermarkt voor enkele inkopen. De jongens worden wakker en gaan mee in de winkel. Zonder problemen hebben we onze boodschappen gekocht en rijden we naar ons logement. Deze keer ook een Country, maar nu ruilen we de Comfort in voor de Vibes. Een hele lange oprit brengt ons naar ons logement. Wederom zijn er kleine geschenkjes ( verse eitjes en melk) en liggen er worteltjes voor hun drie pony's (Hercules - Pipi - Mini). Na een rondleiding met de jongens in het zeer gezellig huisje, spelen met het speelgoed en een wasje te draaien, gaan we snel de pony's een wortel geven. 

Bij de pony's ontmoeten we de eigenaar. Een hele vriendelijke man komt ons begroeten. Er liggen voetballen en de jongens beginnen er mee te spelen. Ze mogen de voetballen meenemen naar ons logement om mee te spelen. Dat horen ze maar al te graag. Maar we gaan nog even gaan kijken in Rotorua zelf. We parkeren de auto bij Kuirau Park en we wandelen even naar de Mud Pools. De geur van rotte eieren is hier sterk aanwezig. We bevinden ons dan ook op vulkanisch gebied. 

Je moet hier maar wonen, elke dag de geur van rotte eieren. Aan de andere kant van het park, dichtbij de speeltuin is er op donderdagavond een markt. Zeer recent heeft de markt zich verplaatst naar dit park. We wandelen er naar toe en kopen wat street food om op te eten op het gras, dichtbij de speeltuin. Deze keer geen win op de speeltuin. Er zijn geen glijbanen en de jongens vinden hem minder leuk. Enkel de schommels zorgen voor een speelmoment. 

Met twee suikerspinnen en een dosas wandelen we terug naar de auto. We eten de suikerspinnen op (vooral Jasper en mama). Jonas vond het niet leuk om op te eten. Ik was trouwens vergeten hoe plakkerig dit wel is om op te eten. Gelukkig hebben we altijd natte doekjes mee om de handjes en mondjes af te kuisen. We rijden nog naar een andere speeltuin, waar we onze dosas opeten. Ook hebben we een zot plan om deze avond nog naar de Redwood Tree Walk te rijden. 20 minuten na zonsondergang verlichten ze het wandelpad in de bomen. In Amerika hebben we al Redwoods gezien, maar in het donker met lichtjes lijkt mij toch een unieke ervaring. Alsook onze kindjes zijn Duracell konijnen en hebben nog veel energie op de speeltuin. Het is nog even wachten, maar inmiddels toch al 18u40. 

Na het opeten van onze dosas (sorry vergeten foto te nemen) en lange tijd op de drukke speeltuin te blijven, wandelen we naar de Lakefront Boardwalk voor een uitzicht op het Rotorua meer. 

Om 19u30 verlaten we de parking en rijden we naar de parking van de Redwood Tree Walk. Het is een 10 minuten rijden. Onze tickets zijn reeds deze namiddag gekocht en we wachten nog even in de auto. Jasper moet naar het toilet, dus we stappen uit de auto. Tom gaat even vragen wanneer de wandeling start en ze geven ons mee dat het begint vanaf 20u20. Om 20u00 start er op het scherm filmpjes en projecteren ze dieren op de grond. Dit vinden de jongens superleuk. Ook andere kindjes komen hier plaatsnemen. Het maakt de wachttijd wel aangenaam en hierdoor zijn de jongens ook flink. 

Inmiddels zijn de lichtjes aangegaan en beginnen de eerste mensen op de Tree Walk te wandelen. Interessante feitjes van deze wandeling is, het is 700 meter lang, er zijn 28 hangbruggen, het is 20 meter hoog, er zijn 34 lantaarns en de bomen zijn 120 jaar oud. Na een aantal grappige momenten met onze wachtende bezoekers achter ons, wandelen we om 20u45 naar boven tussen de bomen, de nacht en de lichtjes. Tom had schrik dat de jongens dit eng zouden vinden, want we mogen ze niet dragen op de arm. Er zijn wel speciale buggy's voorzien, maar dit zou heel lastig zijn. Maar ik had er de volle vertrouwen in, dat ze dit leuk gingen vinden. Ook beschreef ik het als een attractie, zoals in Disneyland. Gelukkig had ik gelijk en beleefden we een fantastisch mooi moment hoog in de bomen met de jongens. 

Om 21u30 arriveren we terug beneden bij het bord van Redwoods Treewalk. 

Heel moe rijden we terug naar ons logement en gaan de jongens samen in bad. Daarna douchen wij ons ook en start ik met de blog van Nieuw - Zeeland om dag 1 en 2 te schrijven. De jongens vallen in slaap bij ons in de zetel en Tom legt hen in bed. Pas na middernacht post ik de twee dagen online en gaan wij ook heel moe maar met een rugzak vol "memories for life" gaan slapen. Morgen kunnen we uitslapen en starten we onze activiteit pas in de late voormiddag. Het zal alleszins wederom een dagje vol adrenaline zijn. Tot morgen!  

Weer: 23 °C, zonnig

Stappen: 12.177