Day 22: The Beauty and Meltdowns at the Milford Sound and a legendary valley straight out of Lord of the Rings

Zaterdag 22 november 2025

Na een korte nacht worden Jonas en ik wakker om 6u00. Deze nacht is Jonas bij ons in bed komen liggen, waardoor Tom niet meer kon slapen vanaf 4u00 in de nacht. Aangezien de hemel volledig helder was geworden, is Tom terwijl wij nog sliepen, sterren gaan bekijken. In principe al een beetje te laat, aangezien het daglicht hier voor 6u00 begint. Echter toch een prachtige hemel kunnen waarnemen. 

Het opstaan valt voor de jongens en voor mezelf heel zwaar aan. Ik sta op en begin met het aankleden, terwijl Tom, Jonas begint aan te kleden. Onze kledij hebben we gisteren allemaal al klaargelegd en het meeste is reeds ingepakt. We kleden ook Jasper aan en daarna gaan de jongens in de auto. De auto staat in de garage, waardoor we niet meteen door de koude moeten wandelen. Het is buiten nog maar 4 graden en deze koude zijn wij zeker niet meer gewoon. Na alles nog dubbel te checken, vertrekken we om 6u40 richting de Milford Road. Onze boot vertrekt om 9u45 en de weg er naar toe zou een twee uur rijden zijn. Echter willen we nog enkele stops doen, waardoor we dus tijdig moesten vertrekken. Een eerste stop is een half uurtje later bij de "Te Anau Downs Boat Launch". Hier kan je mooie foto's nemen met de weerspiegeling van de bergen in het meer bij windstil weer. 

Volledig windstil is het helaas niet, maar wel mooi om in alle rust (voor de massa toeristen) waar te nemen. Vervolgens rijden we twintig minuten verder door met als een volgende stop bij Eglinton Valley. Deze plek werd gebruikt voor verschillende scènes uit de film The Lord of the Rings, waaronder Gandalfs gefluit naar Schadowfax, het opsporen van Merry en Pippin door Aragorn, Legolas en Gimli, de ontmoeting met Treebeard en de transformatie van Gandalf tot Gandalf The White. Het dient als locatie in het fictieve Fangorn-bos bij Te Anau.

Aangezien de wolken hier nog heel laag hangen, beslissen we om op de terugweg hier nog eens te stoppen. We rijden 10 minuten verder tot aan de parking van Mirror Lakes. Hier kleden we ons warm aan. Jasper is heel flink met het aandoen van zijn winterkledij, maar Jonas kan maar niet begrijpen dat hij een jas en muts moet aandoen. Na een eerste crisismoment van de ochtend, draait hij gelukkig bij en kunnen we een familiefoto nemen van de Earl Mountains en het Mirror Lake. 

Zijn we onder de indruk van Mirror Lake? Helaas niet... In Canada zijn we reeds te verwend met de prachtige meren en hun reflecties, onder andere Moraine Lake. Is het voor de jongens indrukwekkend? Zeker en vast (vooral Jasper). We wandelen terug naar de auto, lekker opwarmen en een boterham opeten. Bij de parking staat zelfs een koffiekraampje, maar aangezien we nog op de boot gaan, pas ik liever tot na de boot. Vervolgens rijden we 40 minuten verder tot aan de Pops View Lookout en Hollyford Lookout. 

Na een korte stop bij dit uitzichtpunt, rijden we 10 minuten verder door tot aan Monkey Creek. Monkey Creek is een bron die gevoed wordt door een gletsjer en het water hier is zo zuiver dat je het rechtstreeks uit de bron kunt drinken! Maar wat voor ons hier vooral opvalt is de helder blauwe hemel! 

Yes! Hier hadden we op gehoopt, die blauwe hemel voor onze boottour op de Milford Sound. Maar we zijn er nog niet, we rijden verder door langs de Gertrude Valley. Vanaf hier zien we de besneeuwde toppen van het Darran-gebergte, waaronder Marian Peak. 

Vervolgens zijn we gearriveerd bij de Homer Tunnel. De Homer Tunnel, mogelijk een van de beroemdste plekken langs de weg van Queenstown naar Milford Sound, werd voltooid in 1953. De bouw van de tunnel duurde bijna 20 jaar vanwege de gevaarlijke ligging, en helaas kwamen drie arbeiders om het leven tijdens de bouw van de tunnel. De weg door de Homer Tunnel is verhard maar erg smal. In de zomermaanden, wanneer er geen lawinegevaar is, zijn de verkeerslichten aan, zodat er geen tegemoetkomend verkeer in de tunnel hoeft te passeren. De tunnel zelf is 1,2 km lang. De jongens vonden het heel leuk om hier door te rijden. 

Na het rijden doorheen de tunnel, arriveren we in de vallei waar we veel watervallen langs de bergen naar beneden zien stromen. Echter is er niet meteen een mogelijkheid om hier te stoppen. We zullen dit op de terugweg nog even op beeld vastleggen. Het is nu doorrijden naar de parking en om 9u15 arriveren we op de dichtstbijzijnde betalende parking van 25 NZD voor 5 uur parkeren. Van hieruit wandelen we naar de ingang van de ticketbalie. Een groot gebouw met toiletten en uitzicht op de vele boten die hier vertrekken. Ze moeten hier heel goed verdienen aan al de toeristen (niet te vergeten de volle bussen) die hier dagelijks arriveren.

De jongens beginnen helaas al moe te worden en met andere woorden lastig te doen. Jonas krijgt uit noodzaak een fopspeen mee. Om 9u35 mogen we inchecken op de boot in rij drie. Helaas zit de boot al vol en is er op het bovendek al geen plaats meer. We zoeken een plaats in het binnengedeelte en Tom haalt enkele gratis koekjes voor de jongens om hun tevreden te stellen. Stipt om 9u45 vertrekt onze boot doorheen de Milford Sound. 

Tom gaat naar het bovendek terwijl ik bij de jongens blijf, zodat we eerst nog wat kunnen settelen. We passeren vrijwel meteen langs een grote waterval, de Bowen Falls. Deze waterval is 162 meter hoog en is de hoogste van de Milford. 

Tom blijft nog even boven, maar wilt mij ook de kans geven om naar buiten te gaan en het mooie rondom ons te waarnemen. De jongens willen nog binnen blijven, terwijl wij eigenlijk balen om binnen te zitten. 

Bij Fairy Falls gaan Jasper en Tom naar buiten om deze mooie waterval van dichterbij te bewonderen. Jonas en ik blijven binnen, want Jonas zit nog even verder te mokken en dat hij niet naar buiten wilt gaan zonder gekrijs. Zucht. Hierdoor neemt een andere persoon op een heel rare manier een foto van Tom en Jasper bij de waterval. Sommige mensen kunnen echt geen foto's nemen. Kijk maar, hoe groot Jasper is geworden aan zijn benen... En wie die derde persoon is, weten we eigenlijk ook niet. 

Maar gelukkig kon ik Jonas overtuigen om naar het buitendek aan de achterkant alsnog de watervallen (Fairy Falls en Bridal Veil Falls) te gaan bekijken. Alsook spotten we verderop nog twee pinguïns langs de rotsen. En oh, het is ondertussen niet nodig om onze jassen aan te doen. 

En daar zitten ze dan, die enkele pinguïns. Moeilijk te fotograferen met mijn Nikon camera, maar toch blij met het resultaat. Vervolgens wandelen we naar binnen, naar buiten, soms Tom, soms ik. We willen ook een familiefoto nemen, maar iedereen blijft op zijn plek staan en een foto met andere mensen op, daar komen we ook niet voor. Het is wachten tot het minder druk is. 

We zien nog een eenzame zeehond, maar die wilt eigenlijk ook niet poseren voor een foto. De dolfijnen werden helaas ook niet gespot tijdens onze boottour. 

We varen verder in de richting van de Stirling Falls, waar het bovendek een douche kan krijgen als ze dat willen. Bij deze waterval varen we heel dichtbij. Ook Jasper en ik gaan langs het achterdek van dichtbij de waterval gaan bekijken. Wat een natuurkracht. Jasper is eerst onder de indruk, maar de kracht van het water, zorgt er voor dat Jasper terug naar binnen wilt. De waterval valt dan ook heel luid naar beneden. En al zeker omdat we ons zo dichtbij bevinden. 

Hierna wagen we ons nogmaals aan het buitendek aan de voorkant voor een familiefoto. Een vriendelijke Japanner neemt een mooie foto, maar Jasper wilt niet lachen naar de camera. Heel jammer vinden we dat.

De landschappen blijven mooi, maar we moeten wel bekennen dat we met onze ervaring in Alaska niet zo een groot wow - effect hebben. De cruise die we 10 jaar geleden in Alaska gedaan hebben, was van een ander niveau met het spotten van walvissen, dolfijnen, orka's, zeeleeuwen en zeeotters in een omgeving die nog zo veel mooier was. Maar achteraf gezien (na het uitschrijven van het verslag), kunnen we wel begrijpen dat dit een must-do is bij een reis in Nieuw - Zeeland. Als de jongens iets meer enthousiast waren geweest, hadden we dit misschien wel ook zelf enthousiaster ervaren. Het reizen met kinderen is nu éénmaal met ups en downs en op de boottocht was het een down met de jongens. Maar ze waren ons nog goedgezind met nog enkele leuke familiefoto's op het achterdek van de boot en bij het einde van onze boottour. 

Er worden nog twee pinguïns gespot door de kapitein, maar hiervoor was ik te laat om te fotograferen met mijn camera. We passeren nog langs de Bowen Falls en daarna varen we terug naar ons startpunt bij de terminal. 

Stipt om 11u30 stappen we de boot uit en staat de volgende groep al klaar om aan boord te gaan. Vaarwel boot (woorden van Jonas). 

We stoppen eerst nog even bij de toiletten, zodat we Jonas een nieuwe pamper kunnen aandoen. Daarna wandelen we terug naar de parking tot aan onze auto. Ondertussen stond de busparking al bijna volledig vol, tot wel 30 bussen. Bij de auto halen we nog een buggy uit de koffer omdat Jonas aangeeft om in de buggy te zitten tijdens onze wandeling, de Milford Foreshore walk. De jongens zien uiteraard ook het water en stenen liggen. Deze combinatie is het absolute tijdverdrijvende moment van de jongens. Maar hey jongens, mama en papa willen nog even wandelen. Met veel tegenzin van de jongens, wandelen we alsnog de korte wandeling zonder buggy tot het uitzichtpunt met de Mitre Peak. Maar oh wat zijn de jongens blij, als ze wederom stenen in het water kunnen gooien. 

We wandelen de wandeling uit, waarbij we zelfs over een omgevallen boom moesten klimmen, terug tot aan de auto. De jongens krijgen hun brooddoos, zodat ze boterhammen en fruit kunnen opeten. Tom haalt in de Milford Café een koffie en een cappuccino voor ons. We verlaten de parking en rijden nu langs dezelfde weg terug. De jongens vallen tijdens het rijden heel snel in slaap en wij genieten van de mooie uitzichten met de hemelsblauwe hemel. Net voor de Homer Tunnel moeten we even wachten, waardoor we alsnog een foto kunnen nemen van de vallei met zijn velen watervallen. 

Na het doorrijden van de Homer Tunnel, is er ook bij de vallei en de Monkey Creek enkel een hemelsblauwe hemel zichtbaar geworden. We stoppen even aan de kant, zodat wij ook een broodje kunnen opeten en kunnen genieten van het mooie uitzicht. De Alpine Papegaai is helaas niet zichtbaar op deze heldere dag. 

Na een uurtje rijden en met onze stop, arriveren we op de parking van de waterval die eigenlijk niet op onze planning stond. Echter aangezien we deze ochtend enorm onder de indruk waren van de krachtige val, hadden we gezegd om hier te stoppen op de terugweg. Bij het parkeren is Jasper wakker geworden en gaan Jasper en Tom als eersten gaan kijken naar de Falls Creek Falls. Wat een indrukwekkende waterval en wat een prachtige blauwe kleur. Nadat Jasper en Tom terug zijn, wandel ik nogmaals met Jasper naar de waterval. Net voor we arriveren bij de waterval, zijn Tom en Jonas er ook bij en kunnen we samen dit moment vastleggen. Hoewel de zon nu wel hevig in onze ogen aanwezig is. 

De jongens waren dus mooi op tijd wakker geworden. Vervolgens stoppen we nog bij enkele uitzichtpunten van deze ochtend. Maar de allerbelangrijkste is de stop bij onze Lord of The Rings locatie, namelijk de Eglinton Valley. 

En wat een verschil van uitzichten bij de Eglinton Valley. Wow, hier worden we helemaal super enthousiast van. We liggen, springen en vliegen de lucht in. Van vliegende krokodil en rode panda tot de Matrix Style. Wat een fantastisch moment met de jongens. We hebben hier goed gelachen en misschien wel een komedie in plaats van een fantasy vastgelegd op scherm. 

De Eglinton Valley heeft ons niet teleurgesteld, maar helaas moeten we vertrekken richting Queenstown. Het is in totaal nog bijna drie uur rijden tot ons vakantiehuisje. Voor deze lange rit, plaatsen we de ipad en bekijken de kids, de tekenfilm van Wall-E in de auto. Vanuit Kingston volgen we de Southern Scenic Route met nog een uitzichtpunt van Lake Wakatipu en de Devils Staircase. Dit is een van Nieuw-Zeelands spectaculaire route langs het meer en de kust, met verschillende plekken om te stoppen voor het uitzicht. De bekendste hiervan is Devils Staircase, een kort, kronkelend stuk dat tijdens de Grote Depressie uit de klif 40 meter boven het meer is gehouwen. Deze route was vooral populair voor de aanleg van schilderachtige snelwegen.

Aangekomen in ons huisje, is het plan dat ik de jongens laat settelen en ze ga wassen in de douche. Ondertussen gaat Tom naar de supermarkt om inkopen voor morgen. We bestellen onze avondmaaltijd in het restaurant "The Farmhouse". Nadat de jongens gewassen zijn, bekijken we alvast een tekenfilm van de Minions. Eens Tom terug is, eten we onze maaltijd op, dat overigens heel lekker is. 

Na het opeten van onze avondmaaltijd, settelen we ons in onze pyjama en bedenken we ons dat we weldegelijk een prachtige dag achter de rug hebben. Vanavond typ ik een deel van dag 17 voor onze blog. De jongens geraken heel moeilijk in slaap, waardoor ze ook heel laat in bed liggen te slapen. Hierdoor val ik zelf heel moeilijk in slaap en ga ik deze nacht sterren gaan kijken. Tot morgen! 

Weer: 4°C in de ochtend, naar 18 °C in de avond, zonnig en wolken

Stappen: 10.615