Day 17: Boulders, Seals and Steep Streets: Our Journey to Dunedin

Maandag 17 november 2025

Rond 7u50 worden Jonas en ik wakker. We staan op en al snel vervoegen Tom en Jasper zich ook mee bij de ontbijttafel. Na het ontbijt kleden we ons aan, frissen we ons op en vertrekken we stipt om 10u00 uit ons vakantiehuisje. 

We rijden eerst nog even naar de haven of we nog een pinguïn spotten om vervolgens naar de speeltuin te wandelen. Buiten de velen aalscholvers, is er geen pinguïn te spotten langs het water. De speeltuin is hier in het thema van steampunk gebouwd. Er is een boot met leuke prenten van de zee, een hele hoge glijbaan, een olifant om pinguïns te spotten en schommels in een fiets aanwezig. We beleven veel plezier op deze speeltuin en bovendien zijn er toiletten aanwezig. 

Om 10u45 wandelen we terug naar de auto en wandelen we nog even langs het water. Terwijl we praten over de ervaring van onze baby pinguïn ontmoeting, wandelt een oudere man naast ons. Hij begint te praten tegen ons en vraagt van welk land we afkomstig zijn. We zijn van België, het Nederlandstalige gedeelte. De man, reeds gepensioneerd, is afkomstig uit Zwitserland, net boven het startpunt van het meer bij Zürich. Hij vertelt dat hij hier al 6 jaar woont na de dood van zijn partner en over het festival, dat helaas sinds gisteren gedaan is. We zien dat de man eenzaam is, wat hij zelf ook toegeeft dat hij zijn familie in Zwitserland mist. Echter helpt hij een old lady friend van 90 jaar oud, waardoor hij na 6 jaar in Nieuw - Zeeland te wonen, nog niet naar huis is gegaan. Hij vertelt dat zijn naam "Severin" is en wij vertellen ook onze namen. Ik draag mijn gilet uit Lauterbrunnen aan en wij vertellen dat het onze magische plek op aarde is. Hij heeft echt enorme heimwee naar huis, waarop ik hem zeg om dan misschien toch naar huis te gaan bij zijn twee zussen en familie. We vertellen over onze verdere reisplannen en dat we vandaag naar Dunedin rijden. Dunedin zou blijkbaar een andere benaming zijn voor het Schotse Edinburgh. We konden blijven praten met deze heel vriendelijke man, maar de kids worden ongeduldig. We nemen dan ook afscheid van elkaar en we wensen elkaar het allerbeste toe. De man riep nog na, "maybe we'll meet again in Switzerland". Bij ons vertrek met de auto, zwaaien we nog naar elkaar alsof het een hele goede oude vriend is, waarvoor we misschien (naar mijn gevoel) iets voor betekend hebben... 

We stoppen eerst nog bij de Subway om een slaatje te gaan kopen. Hier vragen ze van waar we afkomstig zijn en wat onze verdere reisplannen zijn. Tom krijgt zelfs twee grote chocolate chip cookies gratis mee voor de jongens. We hadden hier echt wel een dagje langer willen blijven, maar helaas is onze volgende logement niet meer annuleerbaar. Na een uurtje te rijden, arriveren we op de parking van de Moeraki Boulders Café in Hampden. Vanuit de parking wandelen we naar het strand met onze blote voetjes in het koude water. De wolken hangen hier lager, waardoor het een mystiek moment creëert.

Moeraki Beach is vooral bekend om zijn rotsblokken; mysterieus bolvormige stenen verspreid over een strand. Elk rotsblok weegt enkele tonnen en is tot twee meter hoog. Wetenschappers verklaren de rotsblokken als calcietconcreties die ongeveer 65 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Volgens de Maori-legende zijn de rotsblokken kalebassen die aangespoeld zijn door de grote kano Araiteuru toen deze honderden jaren geleden bij de landing in Nieuw-Zeeland verging.

De jongens en ik amuseren ons met de voetjes in het koude water. Ze zeggen toch dat dit goed is voor de bloedsomloop. Het deert ons niet om in het oceaanwater te wandelen. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik met Jonas recht in het water liep en was vergeten dat hij een lange broek droeg. Oeps, fout van mama.

De meeste rotsblokken vertonen diepe scheuren. Ook liggen er enkele rotsblokken reeds uit elkaar gebarsten op het strand. 

Jonas en ik gaan reeds naar het café om alsook het zand van onze voetjes af te spoelen. We wachten op Tom en Jasper die nog even geen afscheid kunnen nemen van het strand. 

Nadat we weer met zijn allen bij elkaar zijn, gaan we naar het toilet en willen de jongens een ijsje opeten. Wij drinken een koffie en cappuccino. Er is ook een souvenirshop, waarin ik even ga kijken. Na een klein half uurtje vertrekken we van het strand en rijden we naar het Katiki Point lighthouse. Hier kunnen we een korte wandeling van 10 minuutjes doen en alsook wildlife spotten. 

We wandelen eerst langs de vuurtoren, heel dichtbij, maar ook beschermd voor mogelijke vandalisme. 

Van hieruit gaat het wandelpad naar beneden, maar zeer geleidelijk, langs de grote weiden met koeien op. De jongens vinden het heel leuk om naar beneden te wandelen. 

Al snel spotten we de kekeno! 

We wandelen de heuvel verder op en dan wandelen we tussen de kekeno! Hoe geweldig is dit? Het is hier ook niet druk en de zeehonden liggen hier mooi te rusten op deze prachtige heuvel. 

De zeehonden in het wild zijn zo mooi om waar te nemen. Wat een gelukzakken hier. We maken een vreugdesprong voor de zeehonden! 

Er is enkel nog een vriendelijk Japans koppel aanwezig, die vragen hoe oud de jongens zijn. Eens we terug draaien bobbert er een grote kekeno over het wandelpad. Hij gaat zich leggen in het iets hogere gras en begint vervolgens ook te poseren. We hebben hier totaal geen schrik om zo dichtbij de wildlife te wandelen, maar het blijven wilde dieren. De jongens weten dat en ze houden er goed rekening mee. 

En aan de andere kant van het wandelpad blijven de zeehonden rustig liggen. 

Vervolgens wandelen we terug naar boven, maar de jongens zijn moe. We dragen elk een kind in de armen. Jonas pakt mij stevig vast en kust erop los. Er is niet echt een picknickplek aanwezig en de jongens eten een boterham in de auto op. Een beetje verderop parkeren we dichtbij het strand, waar wij ook onze slaatjes opeten. Het is ondertussen een wel heel late lunch geworden. 

Na de lunch rijden we nog een uurtje tot in Dunedin, naar de meest steile straat ter wereld, de Baldwin Street met een helling van 34,8 %. 

Vervolgens rijden we door naar ons vakantiehuisje. We laden de koffers en koeltas uit en frissen ons even op, vooraleer we naar de grote speeltuin gaan. Deze speeltuin ligt al lang op de to do lijst van de jongens, want er is een grote dino glijbaan aanwezig! 

Maar misschien het allerleukste vinden ze het lopen op een fietsparcours... Naar boven, naar beneden, naar boven, bocht links en naar rechts,... Wat een energiebommen. 

Inmiddels is het al 17u30 en verlaten we de speeltuin. Tom gaat nog even naar de supermarkt voor het noodzakelijke (ontbijt, lunch en water). Bij de sushi bestellen we ons avondeten om mee te nemen naar ons vakantiehuis. We eten en daarna starten we met het avondritueel. Ik was nog een wasje kleding en daarna gaan de jongens slapen. 

Tom blijft bij de jongens tot ze slapen, terwijl ik start met het typen van dag 12. Nadat het verslag klaar is, post ik het online en gaan we slapen. Morgen moeten we niet te vroeg opstaan, maar gaan we wel het schiereiland Otago verkennen. Tot morgen! 

Weer: 16 °C, bewolkt en veel wind

Stappen: 9.900